نبودنــت را غروب های زمستان 

در قهوه خانه ی دوری سیگار می کشیدم  

نبودنــت دود می شد

و می نشست روی بخار شیشه های قهوه خانه ....

بعد تکیه می دادم به صندلی

چشمهایم را می بستم 

و انگشتانم را دور استکان کمر باریک چای داغ حلقه می کردم 

تا بیشتر از یادم بروی . 

نامرد اگر بودم .... نبودنـــت را تا حالا باید 

فراموش کرده باشم . 

بی معرفت نیستم اما ...نامرد هم نیستم ! 

عاشقم ...

و نبودنـت روحم شده است . . .